Sycylia – największa wyspa na Morzu Śródziemnym (25 400 km²), leżąca na południowy zachód od Półwyspu Apenińskiego, od którego oddziela ją wąska Cieśnina Mesyńska. Wyspę zamieszkuje około 5 milionów mieszkańców.

Razem z wyspami: Wyspy Liparyjskie, Egady, Wyspy Pelagijskie i Pantelleria tworzy od 1946 roku region autonomiczny we Włoszech (o powierzchni 25,7 tys. km² i 5,1 mln ludności). Najwyższym wzniesieniem na wyspie jest słynny wulkan Etna (3323 m n.p.m.). Na wyspie panuje klimat śródziemnomorski. Rozbudowana sieć rzeczna, największe rzeki to: Salso, Simeto, Platani.

Region Sycylia jest podzielony na 9 prowincji: Palermo, Katania, Mesyna, Syrakuzy, Trapani, Ragusa, Caltanissetta, Agrigento i Enna.

Włochy dopiero w latach 80. XX wieku stały się krajem będącym celem wielu imigrantów. Obecnie nielegalna imigracja stanowi duży problem dla rządu włoskiego, bowiem kraj ten posiada linię brzegową o długości 7600 km, którą trudno jest zupełnie uszczelnić. Każdego roku przybywają tutaj tysiące imigrantów z Afryki, Chin, Indii, Rumunii, Turcji, Filipin, Albanii i innych. Dziesiątki ludzi ginie podczas ciężkiej morskiej przeprawy. W samym roku 2005 do Włoch przybyło około 1 miliona nielegalnych imigrantów. W sumie na wyżej wymienione państwa przypada 38% spośród ogółu przyznanych pozwoleń na stały pobyt.

Umberto Eco (ur. 5 stycznia 1932 w Alessandrii we Włoszech) jest włoskim filozofem, pisarzem i felietonistą (zbiory Zapiski na pudełku od zapałek ukazywały się pierwotnie jako cykl felietonów w mediolańskim tygodniku L'Espresso). Rozsławiła go jego twórczość beletrystyczna. Zajmuje się również semiotyką/semiologią i procesami komunikacji, jest estetykiem. Jest profesorem na Uniwersytecie we Florencji oraz na Uniwersytecie w Bolonii.

Jego twórczość beletrystyczna to wielopłaszczyznowe i kunsztownie skonstruowane powieści, które mają cechy dzieła otwartego, stymulujące odbiorcę do własnej interpretacji.

Eco został uhonorowany licznymi tytułami doktora honoris causa (do r. 2005 - 32 doktoraty), między innymi przez Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie (w 1996 r.).

Język włoski jest, pod względem słownictwa, najbliższy łacinie ze wszystkich języków romańskich. Współczesny włoski dużo zawdzięcza takim pisarzom, jak Dante Alighieri i Alessandro Manzoni, którzy za standard obrali język wyedukowanych Toskańczyków. Dzisiaj mówi się, że najlepsza mowa to la lingua toscana in bocca romana (toskański w rzymskich ustach). Włoski uważany jest za najbardziej śpiewny język na świecie. Aż do niedawna obok oficjalnego języka włoskiego istniało ponad 1,5 tys. dialektów. Językiem włoskim na świecie posługuje się ponad 100 milionów ludzi.

W rejonie Alp, zamieszkałym głównie przez Tyrolczyków, mówi się po tyrolsku (odmiana języka niemieckiego), a mieszkańcy nie uważają się ani za Austriaków, ani za Niemców.

Friuli-Wenecja Julijska – to region administracyjny w północnych Włoszech, o powierzchni 7845 km², 1,2 miliona mieszkańców ze stolicą w Trieście (210 tys. mieszkańców). Gęstość zaludnienia 156 osób/km². W regionie język friulski jest zrównany z włoskim. W Prowincjach Udine, Pordenone oraz Gorizia jest on nauczany również w szkołach.

Znaczną część mieszkańców stanowią mniejszości etniczne: Friulowie-około 600 000 oraz Słoweńcy-około 60 000.

Prezydent: Ricardo Illy

Główne miasta to: Triest, Udine, Pordenone i Gorycja.

Do obiektów najchętniej odwiedzanych przez turystów należy Forum Romanum. Jednak dla wielu osób jest to najbardziej rozczarowujący zabytek; potrzeba trochę wyobraźni i wiedzy historycznej, aby w pełni docenić to miejsce.

Z pewnością można tu zobaczyć jedne z najbardziej „zrujnowanych ruin” w Rzymie: teren ten był zaniedbywany i plądrowany tak długo, że właściwie nic nie zachowało się w stanie nienaruszonym.

A przecież właśnie tutaj, na mniej więcej 5 ha ziemi biło jedno ze źródeł cywilizacji śródziemnomorskiej. Forum to symbol potężnej spuścizny imperium, które przez prawie pięć wieków panowało nad znaczną częścią świata i którego wpływy widoczne są do dziś - w języku, architekturze, systemach i terminach politycznych, a nawet w szczególnej, romantycznej aurze, jaka przez wiele stuleci otaczała ruiny.

Już w czasach antycznych Rzym był bardzo dużym miastem, z rozciągającą się w wielu miejscach aż po mury aureliańskie zabudową mieszkalną, zwaną insulae. Forum było sercem miasta, najpopularniejszym miejscem spotkań, skupiskiem instytucji politycznych i religijnych, a także sklepów i kramów. W czasach cesarstwa, kiedy wraz z rosnącą rolą Rzymu jako supermocarstwa koniecznością stało się wytyczanie kolejnych placów publicznych, Forum straciło na znaczeniu i nigdy już nie odzyskało dawnego splendoru.

W III w.część budynków zniszczył pożar; szkody wprawdzie naprawiono, ale całe miasto przeżywało wówczas trudny okres, a nadejście chrześcijaństwa nie sprzyjało zachowaniu pogańskich świątyń i instytucji. Po kilkakrotnych najazdach barbarzyńców Forum popadło w ruinę, a budowle, które przetrwały, w czasach średniowiecza i odrodzenia posłużyły jako źródło materiału na gmachy wznoszone w innych rejonach Rzymu. Z najlepiej zachowanych fragmentów budowano na miejscu kościoły czy wieże.

Prace wykopaliskowe podjęto na początku XIX w. i od tamtej pory prowadzi się je niemal bez przerwy; znaczne obszary, zwłaszcza w górnej części Palatynu, są nadal zamknięte z tego właśnie powodu.

Via Sacra przebiega przez sam środek Forum, od stóp Wzgórza Kapitolińskiego na zachodzie do wschodniego krańca wykopalisk i łuku Tytusa. Była to najbardziej znana ulica starożytnego Rzymu, po której zwycięscy cesarze i generałowie zmierzali z procesją dziękczynną do świątyni Jowisza - Kapitolu.

Stopnie, widoczne tuż za głównym wejściem, pozostałość po Regia, czyli domu królów, to wyjątkowo stara grupa fundamentów, prawdopodobnie czasów drugiego króla Rzymu, Numy, rządzącego w latach 715-673 p.n.e. Tutaj stała niegdyś świątynia Marsa chroniąca jego włócznie i tarcze. Obyczaj nakazywał, aby uderzali w nie generałowie wyruszający na wojnę. Złym znakiem było, gdy same zaczynały dźwięczeć. Regia stała się później rezydencją Juliusza Cezara, który wprowadził się tutaj w 45 r. p.n.e.

Stojąca po drugiej stronie świątynia Antoninusa i Faustyny jest najlepiej zachowanym obiektem sakralnym na całym Forum, głównie dlatego, że od VII w. funkcjonuje jako kościół San Lorenzo in Miranda. Widoczny obok Regii stos kamieni, przykryty niewielkim zielonym dachem, to wszystko co pozostało z przepychu i wspaniałości świątyni Juliusza Cezara, a okrągły ceglany postument pod dachem wyznacza miejsce, w którym dokonano kremacji zwłok Cezara, by potem zbudować wokół świątynię.

Wielkie jak boisko piłkarskie pole połamanych kolumn na prawo od Via Sacra przypomina, że kiedyś wznosiła się tu Basilica Emilia, zbudowana w II w. p.n.e. Swe siedziby miały tutaj sądy, a w niewielkich budkach od strony Via Sacra urzędowali ludzie wymieniający pieniądze. Niewielka marmurowa tabliczka w pobliżu poświęcona Venus Cloacina wskazuje miejsce, gdzie stała niewielka świątynia Wenus.

Nazwa związana jest z biegnącym tędy kanałem, zwanym Cloaca Maxima, odwadniającym forum, które powstało na bagiennym terenie. Cloaca Maxima ciągnie się od tego miejsca aż do Tybru i nadal spełnia swoją funkcję.

Uroczą i prawie nienaruszoną wyspą jest Capraia, 30 km na północny zachód od Elby. Fakt, iż w przeszłości gościła ona kolonię karną (do 1996 r.), dopomógł w zachowaniu walorów przyrodniczych terenu.

Lokalne władze od tamtej pory wspierają ochronę środowiska. Słabo porośniętą, prawie bezdrzewną Capraię przecina pasmo 400-metrowych wzgórz, na wschodzie poprzecinanych dolinami, które łagodnie opadają ku morzu. Na zachodnim wybrzeżu urwiska prawie pionowo wyrastają z wody. Większość ludzi przybywa tu, by nurkować.

Łagodna droga wiedzie z portu do wioski Capraia Isola, nad którą góruje Fortezza di San Giorgio. Na Via Assunzione jest biuro informacji turystycznej Pro Loco.

Dobrze oznakowany szlak prowadzi z wioski pod górę, w niezamieszkany rejon, mijając źródła i - na odgałęzieniu szlaku - odosobniony staw, znany jako Lo Stagnone. Ścieżka pnie się w górę do Il Semaforo, tuż pod Monte Arpagna (410 m), gdzie przez wąwóz między szczytami rozpościera się fantastyczny widok na zachód, na leżącą za otwartym morzem Korsykę. Dziki szlak prowadzi ostro w dół do latarni morskiej na urwistym wybrzeżu zachodnim. Obok wieży strażniczej na najbardziej wysuniętym na południe krańcu lądu jest mała wąska zatoka Cala Rossa - wyjątkowe miejsce do pływania w nieskazitelnie czystej wodzie pod ognistoczerwonymi klifami.

Włochy mogą poszczycić się jedną z najpiękniejszych kart spośród wszystkich tworzących księgę historii. Korzenie Italii sięgają czasów antycznych. Legenda głosi, że Rzym został założony w 753 roku p. n. e przez potomków uciekiniera z Troi, Eneasza, Romulusa i Remusa. Jednak już wcześniej istniały tam rozwinięte cywilizacje, jak na przykład dobrze znana ze źródeł archeologicznych cywilizacja Etrusków. Imperium Rzymskie które powstało w miejsce etruskiego państwa szybko się rozrosło oparłszy swe granice na Renie i Dunaju. Rzymskie legiony fortyfikowały swoje obozy także nad Nilem i Jordanem, w Afryce Północnej i mglistej Brytanii. Jednak w okresie świetności, Legiony walczyły z zewnętrznym wrogiem na Półwyspie Apenińskim tylko raz, w czasie wojen punickich. Wtedy to wojska wielkiego kartagińskiego wodza, Hannibala, zostały pokonane pod Zaną i Kannami. Starożytny Rzym był centrum Europy. Nic dziwnego, że szybko dotarło do niego chrześcijaństwo. O wadze tego ośrodka świadczy przybycie do Wiecznego Miasta św. Piotra, który ewangelizował mieszkańców. Szybko też, bo już w latach panowania Nerona ulice i areny Rzymu spłynęły krwią chrześcijańskich męczenników. Wcześniej został tam ścięty św. Paweł. Chrześcijaństwo oparło się jednak represjom i w IV wieku stało się religią państwową, na mocy edyktu Konstantyna Wielkiego. Stolica Imperium stała się też jednym z najważniejszych, obok Konstantynopola, Antiochii, Jerozolimy i Aleksandrii patriarchatów chrześcijańskich.
Pod koniec swego istnienia Imperium stało się arena krwawych i dramatycznych wydarzeń. Armie barbarzyńców napierały na coraz słabsze granice. Nie musieli z resztą nawet przez nie przenikać. Germanie różnych plemion stanowili bowiem od lat trzon kawalerii rzymskiej. To właśnie z szeregów germańskich najemników rekrutowało się wielu, zmieniających się w tym czasie jak obrazki w kalejdoskopie, cesarzy. Większość z nich nie panowała długo. Niemal żaden nie zmarł śmiercią naturalną. Ostatecznie w 476 roku Cesarstwo Zachodnie upadło. Rzym zachował jednak znaczenie jako ważny ośrodek chrześcijaństwa. W okresie średniowiecza współczesne Włochy były podzielone na wiele miejskich republik, w których władzę sprawował patrycjat miejski. Inaczej wyglądała sytuacja w Rzymie i w okolicach, stanowiących wówczas państwo kościelne. Okres ten to czas rywalizacji miast włoskich o dominację na terenie Italii (przede wszystkim utworzono Ligę Lombardzką, a w latach 1378-1381 walkę o prymat toczyły między sobą Wenecja i Genua). W średniowieczu na terenie Włoch zaczęły powstawać pierwsze uniwersytety. Włochy nabierały znaczenia jako stolica kulturalna Europy. W XIV wieku to właśnie tam rozpoczął się prąd, który zrewolucjonizował wszystkie dziedziny kultury - od filozofii przez literaturę i sztukę, na modzie skończywszy - renesans.
Dopiero wiek XIX przyniósł Włochom zjednoczenie. Impuls dało podbicie i okupacja ziem włoskich przez armię rewolucyjnej francuskiej republiki, która przekształciła się w armię Napoleona. W ruchu zjednoczeniowym wytworzyły się dwie frakcje: skupiona wokół Mazziniego i jego Młodych Włoch frakcja demokratyczna i frakcja chcąca zjednoczenia Włoch przez arystokrację. Sytuacje komplikował fakt, że północ kraju okupowana była przez Austrię. W roku 1848 przez kraj przetoczyła się fala powstań ludowych, stłumionych przez Austriaków wykorzystujących wewnętrzne skłócenie ruchu wyzwolicielskiego i niepewność i wahania monarchów. W 1859 do gry włączyła się Francja, która stanęła po stronie Włochów pod wodzą Napoleona III. Po bitwach pod Magentą i Solferino udało się pokonać Austriaków, jednocześnie w całym kraju wybuchło powstanie. Ostatecznie 17 marca 1861 parlament proklamował Królestwo Włoch.
W pierwszej wojnie światowej Włochy początkowo stanęły po stronie Prus i Austrii, jednak w 1915 przeszły na stronę państw Entanty. Po wojnie, w wyniku przewrotu do władzy doszli faszyści pod wodzą Mussoliniego. Następne lata to okres represji i prześladowań, słabszych niż w nazistowskich Niemczech, ale szczególnie dotkliwych zwłaszcza dla ludności żydowskiej. W latach 1935-1936 Włochy usiłują podbić Etiopię. W Drugiej Wojny Światowej Włoscy żołnierze podbijają Albanię i wspierają hitlerowców na różnych frontach. Kończy się to klęską Osi i inwazją wojsk alianckich w 1944 na południu kraju. Mussolini zostaje rozstrzelany, kraj wchodzi w okres powojennej biedy. Włochom udało się jednak odbudować kraj i dziś jest on jednym z bogatszych państw Unii Europejskiej.

Włochy to kraj na półwyspie Apenińskim, którego 80% powierzchni zajmują góry. Z północy na południe, przez cały półwysep biegną góry Apeniny, z najwyższym wzniesieniem w części środkowej masywu - w Abruzzach (Corno Grande, 2912 m n.p.m.) oraz licznymi kotlinami. Znajdują się tu również jeziora, m.in. Jezioro Trazymeńskie. Włochy oblewają cztery morza: Liguryjskie, Tyrreńskie, Adriatyckie i Jońskie.

Obszar Włoch jest aktywny sejsmicznie - na południu kraju znajdują się czynne wulkany: Wezuwiusz (Półwysep Apeniński), Etna (Sycylia), Stromboli i Vulcano (Wyspy Liparyjskie).

Włochy to jeden z najczęściej odwiedzanych przez turystów krajów na świecie, głównie ze względu na tak słynne miejscowości jak: Wenecja, Florencja, Siena, Mediolan, Neapol, Rzym, Palermo czy Piza, bogate w zabytki siegające od Przewodnik - Włochyczasów Imperium Rzymskiego, poprzez średniowiecze i renesans po okres baroku. Światową sławą cieszą się tak ruiny w Pompejach, koloseum w Rzymie jak i bazylika w Asyżu, czy klasztor na Monte Cassino. Turystów przyciąga głównie śródziemnomorska kuchnia i klimat oraz takie włoskie wina, jak na przykład słynne toskańskie "chianti" czy sycylijskie "corvo nero". Zachwyt budzi zróżnicowany krajobraz przepastnych gór i błękitnego morza. Zimą powodzeniem cieszą się Alpy idealne dla sportów narciarskich, latem natomiast Sardynia, Sycylia, Capri Amalfi, czy wybrzeże Adriatyku. Włochy należą do państw o najstarszych tradycjach turystycznych. Już w XVIII w. kraj ten odwiedzany był przez tysiące podróżników i badaczy. Do Włoch przybywa rocznie około 50-60 milionów turystów zagranicznych. Propozycja turystyczna Włoch jest szczególnie różnorodna, kraj ten przy tym posiada największą w Europie bazę noclegową.